Bijna versleten

Door Atie Kuyten

Bijna versleten, na twee wereldoorlogen en 80 jaar knuffelen. Mijn poppencursisten wilden eens een beer maken. En zo geschiede. Ieder maakte haar eigen beer. Zo ontstond een bonte
verzameling van zelfgemaakte beren, die het waard waren om tentoongesteld te worden. Of het zo had moeten zijn , kwam er een uitnodiging voor een berenbeurs in Westervoort bij Arnhem. Dit was de gelegenheid om alle beren op te borstelen en tentoon te stellen. Een heel nieuwe ervaring. Gaat het bij poppen altijd om zelfgemaakte poppen of gelimiteerde uitgave bij beren komt de commercie om de hoek kijken. Een heel aparte ervaring. Er waren meer dan 1000 bezoekers en de sfeer was weer heel gezellig. Weer veel oh's en ah's en ander leuk commentaar. Er was veel belangstelling voor de 80-jarige beer van mijn moeder. Het diertje heeft zijn sporen verdiend. Zijn voetzolen zijn totaal versleten. Het houtwol steekt brutaal naar buiten. Op zijn bastje is bijna geen haartje te bekennen. Als je goed kijkt en dat is bijna brutaal, dan zie je op zijn buikje bij zijn linkerbeen een vierkante centimeter haar. Veel mensen (de echte beerofielen) bleven in stille adoratie staan. Soms was het een intens aaaacccchhhh en meestal werd de partner erbij gehaald om ook te kijken. "Die is wat afgeknuffeld", sprak deze dan met een brok in zijn keel. Mijn moeder protesteerde toen ik voorstelde om haar beer mee te nemen. Wie heeft er nu belangstelling voor mijn beer.Hij ziet er niet uit. Ik zal hem eerst verstellen. Ik heb haar er van kunnen overtuigen, dat haar knuffel zo moest blijven dat veel mensen plezier zouden beleven aan haar beer.

"Mijn beer", sprak zij wat terughouden, eigenlijk was hij van mijn broertje. Die kreeg hem van een broer van mijn moeder. Mijn broertje speelde niet met poppen en beren. Dus heb ik me over de beer ontfermd. Overdag sliep de beer in het ledikant (dat hebben we ook nog) bij de pop met het ijzeren hoofd (die hebben we niet meer). 's Avonds nam ik de beer mee naar bed. De pop met het ijzeren hoofd was te koud en te hard. Ik heb de beer altijd gekoesterd, ben er altijd zorgvuldig mee om gegaan. Toen mijn moeder vond dat ik mijn poppen en poppenwagen maar aan mijn nichtje moest geven, omdat ik nu een "grote meid" was geworden, hield ik de beer op mijn rug vast geklemd. Ik zal wel vastberaden gekeken hebben, want mijn moeder liet het zo. Waarschijnlijk begreep zij dat de grens lag bij de beer. De poppenspullen waren binnen 6 weken door de nichtjes vernield. Dat doet nog zeer. Mijn kinderen hebben niet met de beer gespeeld. Hij heeft heel lang in de linnenkast achter de lakens gelegen. Ook mijn kleinkinderen mochten er alleen maar naar kijken.

Als mijn broer en ik ruzie hadden, zei hij altijd dat de beer van hem is. Dat was mijn zwakke punt en dat wist hij. Het was een vreemde ervaring om al die mensen te zien reageren op mijn zo vertrouwde knuffel. Soms vond ik het gewoon brutaal zoals ze naar hem keken. Hij lag daar zo kwetsbaar in zijn blootje. Hij had wel kleertjes, maar toen ik tot de ontdekking kwam dat die knelden, heb ik ze uitgedaan. Daarom heeft hij nu van die lege bovenarmen, van het elastiek van zijn bloesje. Toch is het gek. Zouden die mensen ook zo vertederd naar hun oude oma kijken?

Oude mensen vinden ze vaak maar lastig, maar zo'n oud beertje roept vertedering op. Het is dat ik niets te klagen heb, anders zou ik jaloers worden op zo veel aandacht. Toch was het een heel leuke ervaring en ben ik blij dat ik me door mijn dochter heb laten ompraten. Nu heeft mijn knuffel nog meer waarde gekregen omdat hij mij nu ook zal doen denken aan die dag dat hij zoveel vreemde mensen ontroerde.

Geschreven in Juni 1991 voor Gildebrief 49.

[Heksentoer.nl] [Cursusverloop] [Porseleinen poppen] [Keramiek] [Beren van Borg] [Glazuren] [Krantenknipsels] [Heksentoeren] [Beren verhalen] [Woordenlijst] [Links] [Informatie]

©2004 - 2005 stejo webdesign